Bir sabah, bir gül bahçesinde, bir bülbül görüyor Şeyh Sâdi.Ağzında gül yaprağı var. Bülbül şakıyor.Soruyor Şeyh Sâdi: Yahu vuslat hâlindesin, hasretinden bağırdığını anlıyorum, ama gül yaprağını ağzına almışsın. Daha neye bu feryat? Bülbül diyor ki: "Yâr vuslat hâlinde dahi nazdadır, beni de böyle bağırttıran onun nazıdır" "Rabbül-âlemin, âşıklar için yârdır. Onun için bazen feryat ettirir."
Yusuf'un iç dünyası, daha önce yaşamadığı hisler sebebiyle karışıktı. İstasyon merdivenlerinden çıkıp peronda beklemeye başladığından beri, boğazına bir şeylerin düğümlendiğini hissediyordu. Annesini memlekete yolcu etmek için gelmişti. Annenin durumu da oğlununkinden pek farklı değildi. Ana oğul göz göze gelmemeye çalışıyordu.
Yorumlar
Yorum Gönder
Birşeyler yazmak ister misn?